<>

<>

7 listopada 2016

Ściany jedwabiem malowane

Jesień coraz częściej zatrzymuje mnie w domu. Nie lubię spacerując trzymać się kurczowo parasola ani ganiać za szalikiem, który zrywa ze mnie dowcipny wiatr. Są jednak dni gdy słońce rozpromienia jesienne niebo a roztaczające się mgły nadają tajemniczej aury. Zapraszam więc na spacer.
Choć mieszkam w Lyonie od niedawna wiem już, że słynie on ze swej gastronomii, jedwabiu i malowanych ścian budynków. W pierwszym przypadku sprawa jest prosta, wszak Lyon jest gastronomiczną stolicą Francji a jej niekoronowanym królem jest  Paul Bocuse, słynny szef kuchni, właściciel prestiżowej szkoły kulinarnej i kilku restauracji ( w tym z gwiazdkami Michalin'a). 
Lyon to także miasto jedwabne. Już od ponad 500 lat produkuje się tu jedwab! Warsztaty tkackie powstawały w dzielnicy Croix-Rousse. Położona na wzgórzu góruje nad miastem. Przez wieki na jej zboczach sadzono morwy.
Na centralnie położonym placu stoi pomnik J.M.Jacquard'a, któremu możni tego świata zawdzięczają piękne, luksusowe tkaniny. Dzięki jego wynalazkowi tkacze mieli pracę a dzielnica prężnie się rozwijała. Nadal istnieją warsztaty jedwabnicze a ręcznie malowane apaszki czy tuniki kupić można w wielu miejscach. Dzisiejszy  plac  wraz z przyległymi ulicami przyciąga również miłośników zabawy, jest  to ulubione miejsce rodzin z dziećmi, ponieważ właśnie tutaj jest ogromne, stałe wesołe miasteczko.
Do 1986r dzielnica nie grzeszyła urodą. Postanowiono to zmienić. Zatrudniono artystów by pomalowali największą szarą ścianę, 1200m kw. Istotą miało być oddanie charakteru dzielnicy za pomocą malarstwa iluzorycznego. Rok później prace ukończono. Malowidło zawierało charakterystyczne elementy tutejszej architektury jak budynki, zewnętrzne klatki schodowe czy schody. I tak oto powstał Mur des Canuts ( Ściana Tkaczy). Projekt się spodobał, zwiedzających przybywało. Artyści z CiteCreation postanowili ożywić swe dzieło i je zaktualizować. I tak w 1997r zmieniono kolory fasad, dodano sklepy a postacie postarzono o 10 lat. Ostatnie zmiany zaszły w 2013r. Dziś ściana ta to żywe dziedzictwo miasta i Lyończycy są z niej bardzo dumni. Artyści z CiteCreation przekształcili już nie jedną brzydką ścianę nie tylko w Lyonie. Zrealizowali już ponad 600 projektów na całym świecie. 
Pora na spacer, gotowi? Zapraszam!





 Po lewej stronie słynny teatrzyk kukiełkowy Guignol, obok bank, sponsor projektu.



Warsztat jedwabny.



Tak wyglądała ściana do 1987r.


Pierwszy fresk z 1987r.


Tu z 1997r.


Wreszcie wersja współczesna z 2013r.


Ławeczki na tym placyku przypominają jedwabniki, a poniżej jest pomnik śpiewających tkaczy.



Oto zamglona panorama miasta ze wzgórza Croix-Rousse.


I stroma uliczka schodząca na stronę Rodanu.



Na  zakończenie całkiem inne malowidła.


DZIĘKUJĘ ZA ODWIEDZINY I ZAPRASZAM PONOWNIE :))

21 października 2016

Kolorowe muszelki z zielonym sosem i kalmarami

Witam. Dziś proponuję Wam  przepis na makaron, czyli coś, co robi się szybko i zwykle wszystkim smakuje. Do przepisu użyłam mrożonych kalmarów, jako że kupienie świeżych nie jest prostą sprawą. Wybrałam  sztuki dość duże i całe, dzięki czemu mogłam je łatwo ponacinać. Jeśli nie lubicie kalmarów możecie zastąpić je krewetkami lub innymi owocami morza. Zielony, pietruszkowy sos będzie do nich świetnie pasował. Gorąco polecam!



Składniki
na 2 porcje

na sos

8 ząbków czosnku
50 ml kremówki
200 ml mleka
pęczek natki
sól, pieprz

poza tym

nieduża cebula lub 2 szalotki
garść pomidorków koktajlowych
2-3 kalmary ( ok 30 dag) 
oliwa 
łyżeczka ostrej oliwy z chili
sól, pieprz

Przygotowania

Kilka godzin przed obiadem rozmrażam kalmary i wycieram je dokładnie ręcznikiem papierowym.
Wstawiam wodę na makaron.
Przygotowuję sos. Na oliwie podsmażam drobno posiekany czosnek, gdy zaczyna się lekko złocić wlewam śmietanę, mleko, gotuję 3 minuty. Wrzucam posiekaną natkę i po 1 minucie zdejmuję z ognia. Miksuję całość w blenderze i przecedzam, mam już gotowy sos. Doprawiam go teraz do smaku solą i pieprzem, odstawiam.
Wrzucam makaron do wrzątku i zabieram się za kalmary. Kroję je na pół  Nacinam wewnętrzną  powierzchnię lekko nożem w karo. Ostry nóż ułatwia zadanie, trzeba uważać jedynie, by nie pokroić kalmarów a jedynie zrobić "wzorek" na ich powierzchni. Dzięki temu będą się ładniej prezentować na talerzu. Następnie kroję kalmary w dość szerokie pasy.
Siekam drobno szalotki, podsmażam je na oliwach. Gdy są rumiane wrzucam kalmary i smażę chwilę na dużym ogniu, 3-4 minuty wystarczą. Dodaję pomidorki przekrojone na połówki, mieszam wszystko lekko poruszając patelnią, zmniejszam ogień.
Odcedzam makaron, nie polewam zimną wodą, tylko od razu nakładam do głębokich talerzy. Polewam sosem i układam na wierzchu kalmary i pomidorki. Szczypta chrupiącej soli i odrobina świeżo mielonego pieprzu na wierzch i można podawać.
I to już wszystko. Życzę smacznego!





DZIĘKUJĘ ZA WASZĄ OBECNOŚĆ! 

13 października 2016

Mariańskie Łaźnie czyli odrobina luksusu po czesku.

Za oknem jesień w pełni. Stalowe niebo, zaledwie 9 stopni powyżej zera i deszcz. Pora ogrzać się filiżanką gorącej herbaty i wspomnieniami lata.
Było to w połowie lipca. Opuszczaliśmy Lyon skąpany w słońcu i rozgrzany do czerwoności. Po kilku godzinach podróży ciężkie, lepkie powietrze nabrało świeżości, 22 stopnie dawały poczucie oddychania pełną piersią i oczom naszym ukazały się zielone wzgórza. Przyjechaliśmy do Mariańskich Łaźni, najsłynniejszego uzdrowiska Czech.
Pogoda nas nie rozpieszczała, słońce wzięło urlop, za to przez dwa dni widzieliśmy wiecej burz niż w dotychczasowym życiu. Zupełnie nas to nie martwiło, bo nie po pogodę tu przybyliśmy, a po odrobinę luksusu jakim jest błogie lenistwo okraszone masażem zbolałego po remoncie i przeprowadzce ciała oraz jedzonko podstawione pod nos. 
Mariańskie Łaźnie położone 630 m n.p.m. to prawdziwa perełka. Piękne hotele, zabytkowa pijalnia wód zdrojowych, kolumnada, park. Wszystko odnowione, zadbane, prawdziwy kurort. Pierwsze sanatorium powstało tu w 1786 r. W zaledwie sto lat stało się jednym z najsłynniejszych uzdrowisk Europy. Gościły tu takie znakomitości jak król Edward VII, F. Chopin, Goethe, Wagner, Strauss, Kafka, Freud, Edison.
Ze 130 zimnych źródeł mineralnych aż 40 używa się do celów leczniczych. Wód zdrojowych  można napić się z charakterystycznych, ceramicznych kubeczków ( takich  jak w polskich uzdrowiskach, jedynie inaczej zdobionych). Kto raz próbował jednej z takich wód, wie, że ani smak, ani zapach  nie są ich mocną stroną ( właściwie to są, ale w innym znaczeniu;).  Z tego powodu, od połowy XIX wieku produkowane są właśnie w Mariańskich Łaźniach wafelki zdrojowe Kolonada, dzieki którym można szybko i skutecznie pozbyć się wątpliwego posmaku w ustach. Cienkie, okrągłe lub trójkątne  przełożone są różnymi kremami. Próbowałam orzechowych i czekoladowych i stwierdzam z całą stanowczością, że niewiele równie słodkich rzeczy w życiu jadłam ;)
Jeśli marzy się Wam spa z prawdziwego zdarzenia w przepięknych okolicznościach przyrody, okraszone czeską kuchnią i słodkimi wafelkami przyjedźcie tu koniecznie.
Zapraszam na leniwy spacer po uzdrowisku.





 
 Witryna ze słynnymi wafelkami .




 Na trzech kolejnych zdjęciach widać tańczącą fontannę. Od 1986 r o każdej nieparzystej godzinie można podziwiać jej taniec do muzyki klasycznej.












 Oto ratusz Mariańskich Łaźni.



A oto jeden z powodów mojej miłości do Czechów. Ich poczucie humoru ;)

Jak Wam się podoba?

DZIĘKUJĘ WAM SERDECZNIE ZA ODWIEDZINY
I ZAPRASZAM PONOWNIE!